Obudziłam się. Leżałam w jakimś białym pokoju. Szybko przypomniałam sobie wczorajszy dzień. Wyskoczyłam spod kołdry, po czym podbiegłam do okna. Za nim, widniała wielka polana, która ciągnęła się w nieskończoność. Otworzyłam drzwi, które znajdowały się na przeciwko mojego łóżka. Znajdowała się tam mała łazienka. Wszystkie akcesoria były już tam. Ogarnęłam się szybko, po czym wpadłam do pokoju. Otworzyłam białą szafę. Znajdowała się tam tylko jedna koszula, i czerwona spódniczka. Przebrałam się szybko. Wyszłam poddenerwowana z pokoju. Szybko zaczęłam biec przez korytarz. Po chwili dotarłam do celu. Było nim biuro Williama. Otworzyłam z grymasem drzwi, po czym wparowałam do pokoju. Znajdował się tam William, i ten sam czerwono włosy chłopak, którego widziałam wczoraj. Ignorując rudzielca, zwróciłam się do brązowowłosego.
-Kiedy mogę z tąd odejść...?! -Powiedziałam kładąc ręce na blacie biurka, i patrząc w oczy chłopak.
-Aż przejdziesz na emeryturę. Równie dobrze, możesz zostać tu już na zawszę...-Powiedział poprawiając okulary na nosie. Zmrużyłam oczy. -A jeśli już tu jesteś...Dzisiaj będziesz mieć pierwsze zlecenia, które zadecydują o tym, czy się nadajesz...-Powiedział swoim znudzonym tonem
-A co jeśli nie chcę ? -Powiedziałam przymrużając oczy. Nie byłam osobą, która dawała za wygraną. Usłyszałam ciche parsknięcie od strony rudzielca. Odepchnęłam się od biurka, z siłą błyskawicy. Odwróciłam się na pięcie, i z trzaskiem wyszłam z biura. Zdenerwowana poszłam wzdłuż korytarza. Chciałam jak najszybciej z tąd wyjść. Po kilku sekundach, spotkałam jakiegoś chłopaka. Na oko miał 17-18 lat. Miał blond włosy, z czarnymi odrostami. Podeszłam do niego powoli
-Przepraszam. Możesz mi pomóc ? Chciałabym z tąd wyjść, ale nie wiem jak...-Powiedziałam znudzona. Chłopak uśmiechnął się promiennie
-Jasne! Musisz przejść tym korytarzem aż do samego jego końca, zejść na dół po schodach, i wyjść dużymi drzwiami. Jeśli będziesz chciała dojść do Londynu, polecam ci pojechać pociągiem. Jeśli jesteś Shinigami, możesz tam wejść bez biletu. Podróż trwa krótko. Mam nadzieję, że pomogłem...-Powiedziała, po czym odszedł. podziękowałam szybko, i podążyłam droga którą, wskazał mi chłopak. Na szczęście udało mi się to. Tak jak powiedział blondyn. Wsiadłam szybko do pociągu. Siedziałam naburmuszona w przedziale. Zegar, który wisiał nad drzwiami do następnego wagonu, wskazywał godzinę 12:47. Siedziałam tak, aż pociąg w końcu ruszył. W pewnym momencie, na siedzeniach, po drugiej stronie, usiadło dziecko, wraz z młodą dziewczyną, oraz chłopakiem. Zerknęłam na nich kątem oka. Chłopczyk miał bardzo poważny wyraz twarzy. Dziewczyna, w pewnym momencie zauważyła, że się im przypatruje, i popatrzyła na mnie swoimi czerwonymi oczyma. Szybko odwróciłam wzrok, zaczęłam wyglądać przez okno.
-Nie martw się paniczu. Za niedługo będziemy na miejscu. -Powiedział męski głos.
*Paniczu ? Dlaczego on odzywa się tak do małego chłopca?* -Pomyślałam. Po chwili pociąg zatrzymał się, a gdy wyjrzało się przez okno, wzrokiem napotykało się tabliczkę, z napisem "Londyn". Szybko poderwałam się z miejsca, i wyszłam na peron. Nie było tu za wiele osób, ponieważ była był środek tygodnia, a do tego południe. Gdy zrobiłam jeden krok do przodu, znikąd, pojawił się przede mną...Grell ? Chyba tak. Popatrzył na mnie swoim znudzonym wzrokiem
-Gdzie ty żeś polazła?! Żadnego szacunku! -Wybuchnął.
-Nie będziecie mi mówić do mam robić! -Krzyknęłam, patrząc w jego zielone oczy. Kątem okna, dojrzałam jak wymieniona przedtem trójka, nam się przygląda. Zignorowałam to, i ruszyłam do przodu. Niestety, nie udało mi się to, ponieważ chłopak złapał mnie za przed ramię mocno. Odwróciłam się z mocnym tupnięciem
-CZEGO TY CHCESZ?! -Krzyknęłam. Chłopak popatrzył na mnie zdumiony
-Uspokój się! Tu są ludzie ty debilko! -Powiedział zniechęcony. Parsknęłam cicho, i wyrwałam się z uścisku chłopaka. Rozglądnęłam się. Nikogo wokół nas nie było, oprócz dzieciaka, który wyglądał na zniechęconego, oraz pary, która przyglądała mi się bacznie. Odwróciłam się na pięcie, i popędziłam szybko w stronę miasta. Oczywiście Grell puścił się w pogoń za mną. Byłam znacznie szybsza, niż podczas mojego "życia", więc była to niezła zabawa. Po chwili dotarłam do jakiegoś lasu. W końcu zatrzymałam się. Chłopak, nie widząc tego, wpadł na mnie, co spowodowało przewrócenie się na drzewa.
-Ała...! -Powiedziałam, zrzucając z siebie chłopaka. Otrzepałam się szybko
-Nawet nie waż się, uciekać...! -powiedział, szybko się podnosząc. Parsknęłam cicho, i odwróciłam się na pięcie. Nie miałam ochoty go słuchać. Pobiegłam żwawym krokiem w stronę Londynu
Biegłam przez ulice, z uśmiechem na twarzy. Wymijałam ludzi zwinnie. Za sobą jednak, słyszałam krzyki Grella
-Ej! Midari! Stój że!!! -Krzyczał. Zaśmiałam się odwracając głowę
-Pocałuj mnie w tyłek! -Krzyknęłam, przyspieszając. Ani się obejrzałam, byliśmy obok centrali. Zatrzymałam się zdziwiona. Nie chciałam tam iść, ale nie miałam wyboru. Z parsknięciem, weszłam przez białe drzwi. Ignorując Grella, podreptałam do swojego pokoju, i zamknęłam mu drzwi przed nosem, po czym walnęłam się na łóżko...
środa, 23 listopada 2016
Nowe życie (Rozdział II)
Mężczyzna zaprowadził mnie do skromnego, białego pokoiku, który był znacznie bardziej ubogo zdobiony, niż reszta Rezydencji. Demon zgasił świecę, którą trzymał w swej dłoni, a zaświecił małą lampkę nocną, która jak na swój rozmiar dość dobrze rozświetlała pokój.
Lokaj wyciągnął z szafy kołdrę poduszki i położył na ziemi materac oparty o ścianę.
- Na razie będziesz musiała spać na materacu obok łóżka, ponieważ nie przygotowaliśmy dla ciebie pokoju. - Nie dyskutowałam. Położyłam się na materacu. Już od dawna nie spałam na czymś tak miękkim. W prawdzie to prawie w ogóle nie spałam. Przykryłam się kołdrą, aż pod sam czubek nosa, a już po chwili zasnęłam.
Obudziłam się wraz z wschodem słońca. Przetarłam oczy i rozejrzałam się po pokoju. Sebastiana nie było, ale na krześle obok materaca leżały ubrania, a na nich mała starannie napisana karteczka. Podniosłam się i sięgnęłam po nią.
"Uzgodniłem z Paniczem, że możesz z nami zostać. Dzisiaj zaraz po wstaniu z łóżka zaczynasz pracę. Na krześle jest twój strój służbowy. Proszę załóż go.
~Sebastian"
Na krześle leżała czarna spódniczka, biała bluzka, czarna marynarka i czarne zakolanówki.
Ubrałam ten strój i wyszłam z pokoju. Zaczęłam szukać kogoś kto mógłby mi pomóc znaleźć Sebastiana. Zaczęłam przemierzać korytarze. Dopiero wtedy zdałam sobie sprawę o wielkości tej rezydencji. Po długich "poszukiwaniach" dojrzałam czerwoną czuprynę. Pobiegłam w jej stronę.
- Przepraszam ! - krzyknęłam zadyszana.
Dziewczyna odwróciła się do mnie nerwowo.
- T-tak ?
-Nie wie Pani gdzie może być Pan Sebastian ? -zapytałam.
- N-niech Panienka czeka. - Powiedziała jąkając się. - Zaprowadzę Panią.
dziewczyna zaprowadziła mnie pod drzwi pokoju Hrabiego. Mogłam się spodziewać tego, że Sebastian tam będzie. Podziękowałam dziewczynie, która po chwili odeszła w głąb korytarza. Zapukałam do drzwi lekko je otwierając.
- Proszę - Powiedział trzynastoletni władca. Posłusznie weszłam do pokoju.
Na łóżku siedział Ciel w koszuli nocnej pijący Herbatę. Obok niego stał Sebastian, któremu moje towarzystwo najwyraźniej przeszkadzało, ponieważ gdy weszłam do pokoju jego mina momentalnie zrzedła.
- Sebastianie dzisiaj miałam zacząć prace nieprawdaż ? - Rzekłam z lekkim uśmiechem.
- Tak. Zaraz Ci powiem co masz zrobić, ale najpierw muszę ubrać Panicza, więc proszę wyjdź. - Powiedział z udawanym uśmiechem.
Posłusznie wyszłam z pokoju i czekałam za drzwiami, aż lokaj da mi znak, abym weszła.
Po piętnastu minutach lokaj wpuścił mnie do środka. Przy biurku siedział dumnie młody Hrabia. Na mój widok parsknął.
- Czyli tu jest nasz "przestępca" - Powiedział wstając z krzesła. - Chciałaś zabić nie winnego chłopczyka co?
Popatrzyłam na niego z niechęcią. Ten podszedł do mnie i z całej siły walnął w policzek.
- Gdyby nie Sebastian dawno gniłabyś w otchłani piekieł ! - Krzyknął.
Demon, który patrzył na całą sytuację uśmiechnął się złośliwie. Miałam ochotę udusić tego smarkacza, ale praca tutaj była moją jedyną nadzieją.
- Jeśli zrobisz jeden maleńki błąd, lub nie posłuchasz mnie, Twojego Pana rozkaże Sebastianowi, aby dał ci karę. - Powiedział ignorując mój wzrok. Widać było, że chłopiec nie lubił kiedy coś szło nie po jego myśli.
- Nie chcę Paniczowi przeszkadzać, ale musimy się wybrać na spotkanie. - Przerwał Sebastian.
- Kiedy ? - Chłopak odwrócił się do mnie plecami.
- Za pół godziny musimy być na stacji.
- A czy - zerknął na mnie z obrzydzeniem - to musi z nami jechać ?
- Jeśli chce Panicz, nauczyć ją jak ma się zachowywać to to będzie chyba najlepsze wyjście.
Czy oni na prawdę mieli mnie za jakąś dziewczynę z dżungli, która nigdy nie widziała ludzi ? Może i byłam błąkającym się po ulicach, głodnym demonem, ale wbrew ich stwierdzeniom umiałam się zachować.
Na rozkaz młodego władcy wszyłam z pokoju i poszłam przygotować karocę do jazdy.
Po kilkunastu minutach Lokaj i Hrabia wyszli z rezydencji i i ruszyliśmy w drogę. Pojazdem kierował niski blondyn, który w przeciwieństwie do Sebastiana i Ciela wyglądał na bardzo miłego. Cała droga do Londynu zleciała nam bardzo szybko i w kompletnej ciszy.
Gdy wysiedliśmy z karocy to czekała nas jeszcze jedna podróż. Weszliśmy do pociągu. Sebastian zapłacił za jazdę, a ja z Paniczem zajęłam miejsce. Opadliśmy powoli na krzesła.
Popatrzyłam na zegar. Była godzina 9:36. Po chwili pociąg ruszył.
Spotkanie trwało niecałe 3 godziny. Oczywiście nie mogłam tam z nimi wejść tylko musiałam siedzieć przed drzwiami jak samotny, obłąkany pies. Gdy w końcu wyszli z pokoju musieliśmy się śpieszyć, bo odjechałby nam pociąg. Szybko ruszyliśmy w stronę pociągu. Zdążyliśmy w ostatnim momencie. Zajęliśmy swoje miejsca.
Nagle zauważyłam, że czerwonowłosa dziewczyna się nam przygląda. Zerknęłam na nią, a ona w błyskawicznym tempie odwróciła wzrok.
- Te spotkanie było wyczerpujące... - powiedział młody Hrabia wzdychając.
- Nie martw się Paniczu. Za niedługo będziemy na miejscu - odparł Sebastian
Po kilku minutach byliśmy w Londynie. Razem z Hrabią i Lokajem wyszliśmy na Peron, a nasze wzroki przykuł widok wcześniej wymienionej dziewczyny kłócącej się z... chłopakiem ?
Nie byłam pewna co do jego płci, ponieważ miał długie, jaskrawo czerwone włosy i ubrany był jak kobieta.
Przyglądaliśmy się im ze zdziwieniem, zresztą nie tylko my. Tłum się rozszedł, ale my cały czas przyglądaliśmy się owej dwójce. Zdawało się, że dla Sebastiana i Ciela nie byli oni obcy.
Nagle dziewczyna uciekła, a w pogoń za nią ruszył chłopak.
Lokaj wyciągnął z szafy kołdrę poduszki i położył na ziemi materac oparty o ścianę.
- Na razie będziesz musiała spać na materacu obok łóżka, ponieważ nie przygotowaliśmy dla ciebie pokoju. - Nie dyskutowałam. Położyłam się na materacu. Już od dawna nie spałam na czymś tak miękkim. W prawdzie to prawie w ogóle nie spałam. Przykryłam się kołdrą, aż pod sam czubek nosa, a już po chwili zasnęłam.
Obudziłam się wraz z wschodem słońca. Przetarłam oczy i rozejrzałam się po pokoju. Sebastiana nie było, ale na krześle obok materaca leżały ubrania, a na nich mała starannie napisana karteczka. Podniosłam się i sięgnęłam po nią.
"Uzgodniłem z Paniczem, że możesz z nami zostać. Dzisiaj zaraz po wstaniu z łóżka zaczynasz pracę. Na krześle jest twój strój służbowy. Proszę załóż go.
~Sebastian"
Na krześle leżała czarna spódniczka, biała bluzka, czarna marynarka i czarne zakolanówki.
Ubrałam ten strój i wyszłam z pokoju. Zaczęłam szukać kogoś kto mógłby mi pomóc znaleźć Sebastiana. Zaczęłam przemierzać korytarze. Dopiero wtedy zdałam sobie sprawę o wielkości tej rezydencji. Po długich "poszukiwaniach" dojrzałam czerwoną czuprynę. Pobiegłam w jej stronę.
- Przepraszam ! - krzyknęłam zadyszana.
Dziewczyna odwróciła się do mnie nerwowo.
- T-tak ?
-Nie wie Pani gdzie może być Pan Sebastian ? -zapytałam.
- N-niech Panienka czeka. - Powiedziała jąkając się. - Zaprowadzę Panią.
dziewczyna zaprowadziła mnie pod drzwi pokoju Hrabiego. Mogłam się spodziewać tego, że Sebastian tam będzie. Podziękowałam dziewczynie, która po chwili odeszła w głąb korytarza. Zapukałam do drzwi lekko je otwierając.
- Proszę - Powiedział trzynastoletni władca. Posłusznie weszłam do pokoju.
Na łóżku siedział Ciel w koszuli nocnej pijący Herbatę. Obok niego stał Sebastian, któremu moje towarzystwo najwyraźniej przeszkadzało, ponieważ gdy weszłam do pokoju jego mina momentalnie zrzedła.
- Sebastianie dzisiaj miałam zacząć prace nieprawdaż ? - Rzekłam z lekkim uśmiechem.
- Tak. Zaraz Ci powiem co masz zrobić, ale najpierw muszę ubrać Panicza, więc proszę wyjdź. - Powiedział z udawanym uśmiechem.
Posłusznie wyszłam z pokoju i czekałam za drzwiami, aż lokaj da mi znak, abym weszła.
Po piętnastu minutach lokaj wpuścił mnie do środka. Przy biurku siedział dumnie młody Hrabia. Na mój widok parsknął.
- Czyli tu jest nasz "przestępca" - Powiedział wstając z krzesła. - Chciałaś zabić nie winnego chłopczyka co?
Popatrzyłam na niego z niechęcią. Ten podszedł do mnie i z całej siły walnął w policzek.
- Gdyby nie Sebastian dawno gniłabyś w otchłani piekieł ! - Krzyknął.
Demon, który patrzył na całą sytuację uśmiechnął się złośliwie. Miałam ochotę udusić tego smarkacza, ale praca tutaj była moją jedyną nadzieją.
- Jeśli zrobisz jeden maleńki błąd, lub nie posłuchasz mnie, Twojego Pana rozkaże Sebastianowi, aby dał ci karę. - Powiedział ignorując mój wzrok. Widać było, że chłopiec nie lubił kiedy coś szło nie po jego myśli.
- Nie chcę Paniczowi przeszkadzać, ale musimy się wybrać na spotkanie. - Przerwał Sebastian.
- Kiedy ? - Chłopak odwrócił się do mnie plecami.
- Za pół godziny musimy być na stacji.
- A czy - zerknął na mnie z obrzydzeniem - to musi z nami jechać ?
- Jeśli chce Panicz, nauczyć ją jak ma się zachowywać to to będzie chyba najlepsze wyjście.
Czy oni na prawdę mieli mnie za jakąś dziewczynę z dżungli, która nigdy nie widziała ludzi ? Może i byłam błąkającym się po ulicach, głodnym demonem, ale wbrew ich stwierdzeniom umiałam się zachować.
Na rozkaz młodego władcy wszyłam z pokoju i poszłam przygotować karocę do jazdy.
Po kilkunastu minutach Lokaj i Hrabia wyszli z rezydencji i i ruszyliśmy w drogę. Pojazdem kierował niski blondyn, który w przeciwieństwie do Sebastiana i Ciela wyglądał na bardzo miłego. Cała droga do Londynu zleciała nam bardzo szybko i w kompletnej ciszy.
Gdy wysiedliśmy z karocy to czekała nas jeszcze jedna podróż. Weszliśmy do pociągu. Sebastian zapłacił za jazdę, a ja z Paniczem zajęłam miejsce. Opadliśmy powoli na krzesła.
Popatrzyłam na zegar. Była godzina 9:36. Po chwili pociąg ruszył.
Spotkanie trwało niecałe 3 godziny. Oczywiście nie mogłam tam z nimi wejść tylko musiałam siedzieć przed drzwiami jak samotny, obłąkany pies. Gdy w końcu wyszli z pokoju musieliśmy się śpieszyć, bo odjechałby nam pociąg. Szybko ruszyliśmy w stronę pociągu. Zdążyliśmy w ostatnim momencie. Zajęliśmy swoje miejsca.
Nagle zauważyłam, że czerwonowłosa dziewczyna się nam przygląda. Zerknęłam na nią, a ona w błyskawicznym tempie odwróciła wzrok.
- Te spotkanie było wyczerpujące... - powiedział młody Hrabia wzdychając.
- Nie martw się Paniczu. Za niedługo będziemy na miejscu - odparł Sebastian
Po kilku minutach byliśmy w Londynie. Razem z Hrabią i Lokajem wyszliśmy na Peron, a nasze wzroki przykuł widok wcześniej wymienionej dziewczyny kłócącej się z... chłopakiem ?
Nie byłam pewna co do jego płci, ponieważ miał długie, jaskrawo czerwone włosy i ubrany był jak kobieta.
Przyglądaliśmy się im ze zdziwieniem, zresztą nie tylko my. Tłum się rozszedł, ale my cały czas przyglądaliśmy się owej dwójce. Zdawało się, że dla Sebastiana i Ciela nie byli oni obcy.
Nagle dziewczyna uciekła, a w pogoń za nią ruszył chłopak.
sobota, 10 września 2016
Notatnik Shinigami'ego (Rozdział I)
Obudziłam się w jakimś białym pokoju. Chyba w pokoju, ponieważ wzrok miałam rozwazany.
-Masz. Powinno ci się to przydać -Powiedział męski głos, podając mi coś. Były to okulary. Założyłam je na nos, i zaczęłam się rozglądać. Przede mną stał wysoki mężczyzna w czarnych okularach.
-Gdzie ja jestem ? -Powiedziałam patrząc zdezorientowana na mężczyzne
-Jesteś w siedzibie głównej Shinigami -Powiedział poważnie, poprawiając okulary na nosie.
-Shini...Co ? -Powiedziałam zdziwiona. Ten westchnął i popatrzył na mnie spod okularów
-Shinigami. To rodzaj kary, po samobójstwie, aż do dnia, kiedy zostanie ci to darowane, musisz obserwować zgony ludzi. -Powiedział znudzony. Popatrzyłam na niego z przerażeniem.- Shinigami mają zwiększone umiejętności. Takie jak, zwinność, zwiększona szybkość i moc, wytrzymałość oraz zbieranie dusz. Nazywam się William T. Spears i jestem Nadzorcą Zarządu Kontroli Żniwiarzy. Dzisiaj nauczysz się jak pracować, oraz kto będzie twoim wspólnikiem. Nauczysz się także nowych umiejętności. Będziesz oprowadzana z grupką, która już na nas czeka. podnoś się i chodź. -Powiedział odwracając się do białych drzwi. Otrzepałam swoją czerwoną spódniczkę, i poszłam za nim. Za drzwiami stała grupka mężczyzn rozmawiających ze sobą zawzięcie. Po chwili zaczęło się oprowadzanie. Po kilkunastu minutach, mogłam odpocząć.
-Na początku, dostaniecie takie kosy -Powiedział, po czym pokazał nam jakieś dziwne coś.- Jeśli spiszecie się dobrze, zyskacie swoją własną kosę. Każdy ma swój pokój, ale za nim się do nich skierujecie, zostaniecie przydzieleni do siebie, jako wspólnicy.- Powiedział, po czym zaczął przydzielać "pary". Oczywiście, zostałam sama
- Dla ciebie, mam kogoś innego -Powiedział, po czym poszedł w kierunku korytarza. Szłam za nim wolno. *To jakaś masakra* Pomyślałam. Po chwili byliśmy już przed białymi drzwiami na których była złota tabliczka z napisem "Grell Sutcilff". William zapukał do nich, po czym oparł się ramieniem o ścianę. Po chwili, drzwi otworzyły się, a za nimi stał...Mężczyzna ? Który ubrany był w jakieś dziwne ubrania. Ignorując mnie, od razu rzucił się na Williama. Patrzyłam na to z obrzydzeniem.
-Grell. Znalazłem ci wspólnika -Powiedział, odpychając chłopaka i wskazując na mnie. Chłopak popatrzył na mnie z obrzydzeniem
-To coś ? -Powiedział, krzywiąc się.
-Ja ci zaraz dam, to coś! -Powiedziałam z rękoma skrzyżowanymi na piersi.
-Tak...Będziecie wspólnikami. Midari...Bo tak masz na imię prawda ? -Powiedział patrząc na mnie pytająco. Przytaknęłam- Więc twój pokój jest kilka drzwi dalej. Jutro masz wstać wcześnie, bo odbędzie się wtedy twój pierwszy cel. Dobranoc -Powiedział, po czym zniknął w korytarzu.
-To jakaś masakra...-Powiedziałam łapiąc się za głowę. Czerwono-włosy chłopak nadal patrzył na mnie ze zdziwieniem. Przewróciłam oczyma, po czym skierowałam się w stronę wskazaną przez Williama. Po chwili znalazłam srebrną tabliczkę z napisem "Midari Simmons" Bez zastanowienia weszłam, i zamknęłam drzwi na klucz, który znajdował się w drzwiach. Opadłam na białe łóżko, które stało w kącie, i bez zastanowienia zasnęłam...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Przepraaaszam, że tak mało napisałam, ale zapewniam was, że następnym razem, bardziej się postaram ^^
~Midari
-Masz. Powinno ci się to przydać -Powiedział męski głos, podając mi coś. Były to okulary. Założyłam je na nos, i zaczęłam się rozglądać. Przede mną stał wysoki mężczyzna w czarnych okularach.
-Gdzie ja jestem ? -Powiedziałam patrząc zdezorientowana na mężczyzne
-Jesteś w siedzibie głównej Shinigami -Powiedział poważnie, poprawiając okulary na nosie.
-Shini...Co ? -Powiedziałam zdziwiona. Ten westchnął i popatrzył na mnie spod okularów
-Shinigami. To rodzaj kary, po samobójstwie, aż do dnia, kiedy zostanie ci to darowane, musisz obserwować zgony ludzi. -Powiedział znudzony. Popatrzyłam na niego z przerażeniem.- Shinigami mają zwiększone umiejętności. Takie jak, zwinność, zwiększona szybkość i moc, wytrzymałość oraz zbieranie dusz. Nazywam się William T. Spears i jestem Nadzorcą Zarządu Kontroli Żniwiarzy. Dzisiaj nauczysz się jak pracować, oraz kto będzie twoim wspólnikiem. Nauczysz się także nowych umiejętności. Będziesz oprowadzana z grupką, która już na nas czeka. podnoś się i chodź. -Powiedział odwracając się do białych drzwi. Otrzepałam swoją czerwoną spódniczkę, i poszłam za nim. Za drzwiami stała grupka mężczyzn rozmawiających ze sobą zawzięcie. Po chwili zaczęło się oprowadzanie. Po kilkunastu minutach, mogłam odpocząć.
-Na początku, dostaniecie takie kosy -Powiedział, po czym pokazał nam jakieś dziwne coś.- Jeśli spiszecie się dobrze, zyskacie swoją własną kosę. Każdy ma swój pokój, ale za nim się do nich skierujecie, zostaniecie przydzieleni do siebie, jako wspólnicy.- Powiedział, po czym zaczął przydzielać "pary". Oczywiście, zostałam sama
- Dla ciebie, mam kogoś innego -Powiedział, po czym poszedł w kierunku korytarza. Szłam za nim wolno. *To jakaś masakra* Pomyślałam. Po chwili byliśmy już przed białymi drzwiami na których była złota tabliczka z napisem "Grell Sutcilff". William zapukał do nich, po czym oparł się ramieniem o ścianę. Po chwili, drzwi otworzyły się, a za nimi stał...Mężczyzna ? Który ubrany był w jakieś dziwne ubrania. Ignorując mnie, od razu rzucił się na Williama. Patrzyłam na to z obrzydzeniem.
-Grell. Znalazłem ci wspólnika -Powiedział, odpychając chłopaka i wskazując na mnie. Chłopak popatrzył na mnie z obrzydzeniem
-To coś ? -Powiedział, krzywiąc się.
-Ja ci zaraz dam, to coś! -Powiedziałam z rękoma skrzyżowanymi na piersi.
-Tak...Będziecie wspólnikami. Midari...Bo tak masz na imię prawda ? -Powiedział patrząc na mnie pytająco. Przytaknęłam- Więc twój pokój jest kilka drzwi dalej. Jutro masz wstać wcześnie, bo odbędzie się wtedy twój pierwszy cel. Dobranoc -Powiedział, po czym zniknął w korytarzu.
-To jakaś masakra...-Powiedziałam łapiąc się za głowę. Czerwono-włosy chłopak nadal patrzył na mnie ze zdziwieniem. Przewróciłam oczyma, po czym skierowałam się w stronę wskazaną przez Williama. Po chwili znalazłam srebrną tabliczkę z napisem "Midari Simmons" Bez zastanowienia weszłam, i zamknęłam drzwi na klucz, który znajdował się w drzwiach. Opadłam na białe łóżko, które stało w kącie, i bez zastanowienia zasnęłam...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Przepraaaszam, że tak mało napisałam, ale zapewniam was, że następnym razem, bardziej się postaram ^^
~Midari
Obietnica Demona (Rozdział I)
Witajcie ! Chciałam wam powiedzieć, że to moje pierwsze 'poważne' opowiadanie. Więc chciałabym was prosić o pisanie sugestii typu: Co mam poprawić ? Będę bardzo wdzięczna. Miłego czytania !
Z dala patrzyłam na ogromy budynek.Była to tak zwana "Rezydencja psa królowej".
Właścicielem tego pięknego terenu jest 13-letni Hrabia Phantomhive.
Mimo młodego wieku przeżył bardzo dużo ciężkich chwil, które wpłynęły na jego światopogląd i nastawienie do ludzi.
Około godziny 22.00 wszystkie światła zgasły, lecz można było dostrzec małe światełko, które przemieszczało się wzdłuż korytarzy. Jednak po chwili zgasło jak cała reszta. Jedyne co mogłam usłyszeć to szelest liści i wiatr, który był dziś bardzo porywisty.Powoli zaczęłam wychylać się zza krzaków. Ostrożnie podeszłam do jednego z okien, aby sprawdzić czy na pewno wszyscy śpią. Nikogo nie było. Powoli podeszłam do drzwi. Przekręciłam lekko klamkę, aby sprawdzić czy, aby na pewno są zamknięte. Oczywiście były, bo kto zostawił by drzwi otwarte gdyby wiedział, że w środku jest tyle skarbów?
Wyjęłam wsuwkę z moich włosów i zaczęłam się włamywać. Nie było to łatwe, ale po dłuższej chwili udało mi się je otworzyć. Przy otwieraniu drzwi wydały z siebie charakterystyczny zgrzyt. Zignorowałam to i powoli je zamknęłam. Najwidoczniej nikt tego nie słyszał, albo chociaż udawał, że nie słyszał. Mniejsza...
Powoli zaczęłam wchodzić po schodach. Przede mną ujrzałam długi i ciemny korytarz. Po obu stronach było bardzo dużo pokoi, ale weszłam do tego jednego na, którym mi tak bardzo zależało. Powoli otworzyłam drzwi. Ciemny pokój rozświetlał blask księżyca, który wydobywał się z szczeliny zasłon. Blask padał na małego chłopca, który spokojnie sobie spał.
To właśnie był mój cel. Dla wielu ludzi, mały rozpieszczony chłopczyk, ale dla demonów był to prawdziwy skarb. Może nie koniecznie on, ale jego dusza. Dusza, której nic nie brakowało, była wręcz doskonała. Nachyliłam się nad chłopcem i używając moich czarnych, długich pazurów nacięłam mu policzek, aby spróbować jego krwi. Była doskonała, a jeśli jego krew ma taki smak to co dopiero dusza. Młody Hrabia otworzył swe duże oczy i popatrzył na mnie z przerażeniem. Zasłoniłam mu usta ręką tak, aby nie mógł krzyczeć. Patrzyłam na niego moimi czerwonymi oczyma tak, aby uchwycić kontakt wzrokowy. Gdy w końcu to się udało chłopiec zaczął powoli zamykać oczy.
Zbliżyłam moją twarz do jego, aby odebrać mu duszę. Moje kruczoczarne włosy opadały na jego twarz, a me oczy świeciły na krwistoczerwony kolor.
Nagle poczułam coś na moim gardle. Było to ostrze . Próbowałam się wyrwać z ucisku, lecz napastnik był dużo silniejszy ode mnie. Osoba, która mnie trzymała rzuciła mną w skutek czego wylądowałam na ziemi. Spojrzałam w górę nade mną stał lokaj owego Hrabiego. Mężczyzna położył stopę na mojej klatce piersiowej. Nagle Hrabia wstał z łóżka i stanął obok lokaja.
- Co z nią robimy Sebastianie ? - zapytał z uśmiechem. Popatrzył na niego, ale po chwili jego wzrok utkwił na mnie.
- Jak na demona jest bardzo słaba. Zajmę się nią. - powiedział lokaj patrząc na mnie z obrzydzeniem.
-Rób jak uważasz. - powiedział chłopak wracając do łóżka.
Tak zwany Sebastian przewiesił mnie przez ramię i poszedł w stronę drzwi. Szedł przez różne kręte korytarze. Ciągle próbowałam się wyrwać, jednakże było to bezsensowne. W końcu dotarł do dużych drzwi. Otworzył je wrzucając mnie do środka.
Wszedł do pomieszczenia, a drzwi zamknął na klucz.
- Jedynym, który ma prawo do duszy panicz jestem ja. - Powiedział patrząc na mnie znudzony. - Odczuwał obrzydzenie do takich jak ty. Nie powinnaś zwać się demonem. Jesteś po prostu marną jego imitacją. - powiedział wyciągając pistolet, a następnie kierując go na mnie.
- Śmierć będzie dla mnie zbawieniem - Powiedziałam po chwili ciszy uśmiechając się. Powoli się podniosłam - W porównaniu do głodu na, który jestem skazana, chociaż i tak pewnie demon taki jak ty nie zrozumie.
Chwyciłam dłoń Lokaja w, której trzymał pistolet i powoli przyłożyłam sobie go do piersi.
-Strzelaj - wyszeptałam patrząc się w oczy lokaja. - Zakończ mój marny żywot.
Lokaj już trzymał palec na spuście. Powoli zamknęłam oczy i pogodziłam się z swoim losem.
- Nie. - Rzekł - Wyobraź sobie, że wiem co czujesz. Nawet za dobrze. - wziął głęboki wdech -
Pomogę ci, ale to tylko dla tego, że byłem kiedyś na twoim miejscu. Widzę w tobie samego siebie.
Wzrok demona utkwił na mnie.
- Przyznaj się, że chcesz mnie wykorzystać. Chcesz, abym tylko ułatwiła Ci twoją pracę - Odparłam - Alee.... Mogę się zgodzić, jeśli jako uda Ci się zaspokoić mój głód.
- Powinnaś mi dziękować. Nie wszystkie demony są takie łaskawe jak ja, ale możemy pójść na taki układ. - Powiedział z dziwnym uśmiechem
~Shiro
Z dala patrzyłam na ogromy budynek.Była to tak zwana "Rezydencja psa królowej".
Właścicielem tego pięknego terenu jest 13-letni Hrabia Phantomhive.
Mimo młodego wieku przeżył bardzo dużo ciężkich chwil, które wpłynęły na jego światopogląd i nastawienie do ludzi.
Około godziny 22.00 wszystkie światła zgasły, lecz można było dostrzec małe światełko, które przemieszczało się wzdłuż korytarzy. Jednak po chwili zgasło jak cała reszta. Jedyne co mogłam usłyszeć to szelest liści i wiatr, który był dziś bardzo porywisty.Powoli zaczęłam wychylać się zza krzaków. Ostrożnie podeszłam do jednego z okien, aby sprawdzić czy na pewno wszyscy śpią. Nikogo nie było. Powoli podeszłam do drzwi. Przekręciłam lekko klamkę, aby sprawdzić czy, aby na pewno są zamknięte. Oczywiście były, bo kto zostawił by drzwi otwarte gdyby wiedział, że w środku jest tyle skarbów?
Wyjęłam wsuwkę z moich włosów i zaczęłam się włamywać. Nie było to łatwe, ale po dłuższej chwili udało mi się je otworzyć. Przy otwieraniu drzwi wydały z siebie charakterystyczny zgrzyt. Zignorowałam to i powoli je zamknęłam. Najwidoczniej nikt tego nie słyszał, albo chociaż udawał, że nie słyszał. Mniejsza...
Powoli zaczęłam wchodzić po schodach. Przede mną ujrzałam długi i ciemny korytarz. Po obu stronach było bardzo dużo pokoi, ale weszłam do tego jednego na, którym mi tak bardzo zależało. Powoli otworzyłam drzwi. Ciemny pokój rozświetlał blask księżyca, który wydobywał się z szczeliny zasłon. Blask padał na małego chłopca, który spokojnie sobie spał.
To właśnie był mój cel. Dla wielu ludzi, mały rozpieszczony chłopczyk, ale dla demonów był to prawdziwy skarb. Może nie koniecznie on, ale jego dusza. Dusza, której nic nie brakowało, była wręcz doskonała. Nachyliłam się nad chłopcem i używając moich czarnych, długich pazurów nacięłam mu policzek, aby spróbować jego krwi. Była doskonała, a jeśli jego krew ma taki smak to co dopiero dusza. Młody Hrabia otworzył swe duże oczy i popatrzył na mnie z przerażeniem. Zasłoniłam mu usta ręką tak, aby nie mógł krzyczeć. Patrzyłam na niego moimi czerwonymi oczyma tak, aby uchwycić kontakt wzrokowy. Gdy w końcu to się udało chłopiec zaczął powoli zamykać oczy.
Zbliżyłam moją twarz do jego, aby odebrać mu duszę. Moje kruczoczarne włosy opadały na jego twarz, a me oczy świeciły na krwistoczerwony kolor.
Nagle poczułam coś na moim gardle. Było to ostrze . Próbowałam się wyrwać z ucisku, lecz napastnik był dużo silniejszy ode mnie. Osoba, która mnie trzymała rzuciła mną w skutek czego wylądowałam na ziemi. Spojrzałam w górę nade mną stał lokaj owego Hrabiego. Mężczyzna położył stopę na mojej klatce piersiowej. Nagle Hrabia wstał z łóżka i stanął obok lokaja.
- Co z nią robimy Sebastianie ? - zapytał z uśmiechem. Popatrzył na niego, ale po chwili jego wzrok utkwił na mnie.
- Jak na demona jest bardzo słaba. Zajmę się nią. - powiedział lokaj patrząc na mnie z obrzydzeniem.
-Rób jak uważasz. - powiedział chłopak wracając do łóżka.
Tak zwany Sebastian przewiesił mnie przez ramię i poszedł w stronę drzwi. Szedł przez różne kręte korytarze. Ciągle próbowałam się wyrwać, jednakże było to bezsensowne. W końcu dotarł do dużych drzwi. Otworzył je wrzucając mnie do środka.
Wszedł do pomieszczenia, a drzwi zamknął na klucz.
- Jedynym, który ma prawo do duszy panicz jestem ja. - Powiedział patrząc na mnie znudzony. - Odczuwał obrzydzenie do takich jak ty. Nie powinnaś zwać się demonem. Jesteś po prostu marną jego imitacją. - powiedział wyciągając pistolet, a następnie kierując go na mnie.
- Śmierć będzie dla mnie zbawieniem - Powiedziałam po chwili ciszy uśmiechając się. Powoli się podniosłam - W porównaniu do głodu na, który jestem skazana, chociaż i tak pewnie demon taki jak ty nie zrozumie.
Chwyciłam dłoń Lokaja w, której trzymał pistolet i powoli przyłożyłam sobie go do piersi.
-Strzelaj - wyszeptałam patrząc się w oczy lokaja. - Zakończ mój marny żywot.
Lokaj już trzymał palec na spuście. Powoli zamknęłam oczy i pogodziłam się z swoim losem.
- Nie. - Rzekł - Wyobraź sobie, że wiem co czujesz. Nawet za dobrze. - wziął głęboki wdech -
Pomogę ci, ale to tylko dla tego, że byłem kiedyś na twoim miejscu. Widzę w tobie samego siebie.
Wzrok demona utkwił na mnie.
- Przyznaj się, że chcesz mnie wykorzystać. Chcesz, abym tylko ułatwiła Ci twoją pracę - Odparłam - Alee.... Mogę się zgodzić, jeśli jako uda Ci się zaspokoić mój głód.
- Powinnaś mi dziękować. Nie wszystkie demony są takie łaskawe jak ja, ale możemy pójść na taki układ. - Powiedział z dziwnym uśmiechem
~Shiro
piątek, 9 września 2016
Witam :3
Cześć ! Jeśli czytaliście post Midari to wiecie, że ten blog będzie dotyczył anime/mangi pt: ''Kuroshitsuji" autorstwa Yany Toboso. W FF moja postać, będzie nosić imię Shiro i tak też możecie się do mnie zwracać :3 Mam nadzieję, że nasz blog przypadnie wam do gustu :)
To by było na tyle. Pa ! (:
~Shiro
To by było na tyle. Pa ! (:
~Shiro
Wprowadzenie
Witam ^^ Pewnie zastanawiacie się, co to za blog...Już wyprowadzam was z zakłopotania! Otóż...Na tym blogu, będziecie mogli czytać fan fiction moje, oraz mojej koleżanki. Będzie się ono opierać na anime pt. "Kuroshitsuji" Więc jeśli nie lubisz fabuły, to nie możesz wyjść...Oczywiście żartuję! Fabuła nie będzie tu miała większego sensu, ponieważ w skład będą wchodzić dwie nowe postacie. Jednak, gdy ktoś nie oglądał całego anime, może znaleźć tu małe spoilery, więc czytacie na własną odpowiedzialność. A więc może trochę opowiem...Podczas pisanie tego fan fiction, będę wcielała się w rolę piętnastolatki o imieniu Midari (Pod tą nazwą możecie się do mnie zwracać :) ) Jednak nie będzie ona zwykłą nastolatką...Jest ona shinigami. Ci co oglądali przynajmniej kilka odcinków tego oto anime, pewnie wiedzą, a jeśli nie wiesz, co to, lub kto to, to odpowiedź znajdziesz na samym początku mojego pierwszego rozdziału. Tak jak już wspomniałam, w opowiadaniu znajdą się dwie nowe postacie. Druga osoba, będzie przedstawiona w kolejnym poście, więc jeśli chcecie ją pozanć, to serdecznie was tam zapraszam. To na tyle...Dziękuję, że tu zajrzeliście, i do zobaczenia potem...!
~Midari
~Midari
Subskrybuj:
Posty (Atom)